tearful entry

posted on 01 Sep 2008 14:14 by sweetsassy

มันอาจจะเป็นที่ฟ้าลิขิตก็ได้มั้ง ให้เราเป็นแบบนี้
ไม่ได้โทษใคร
แค่มันก็แอบใจหายนะ
จากแบบ เด็กปกติ ธรรมดาแข็งแรงมากๆคนนึง
อยู่ๆต้องมามีเจ้าโรคนี้อยู่กะตัว
ไปไหนไปกัน
แล้วพอเราอ่อนแอเมื่อไหร่ มันก้จะออกมากระหน่ำโจมตี
เฮ้ออ  ใจหายจัง

ตอนนี้รุสึกเหมือนเราไม่ใช่คนปกติเลย
เหมือนเป็นตัวแปลกแยกจากคนอื่นๆ
เศร้า
ความหวัง ความฝัน มันก็เลือนหายไป  . ..

ถึงคนที่เรารัก
เราก็คงไม่ต้องรอคุณอีกต่อไปแล้วล่ะ
ไม่ใช่เราไม่รักคุณแล้วนะ
เรายังยืนยันว่าเรารักคุณ
ถึงจะเป็นรักที่คุณไม่เคยสัมผัสและคิดว่ามันไร้เหตุผล
แต่วันนี้ ความหวังของเราที่จะได้คุณคืนมามันหมดแล้ว
หมดไปด้วยเหตุผลที่นอกเหนือจากหัวใจ
แต่คุณช่วยอย่าลืมเราได้ไหม?
อย่าลืมว่าคุณเคยรักเราเพระอะไร ถึงแม้เวลานี้คุณจะไม่ได้รักเราอีกแล้วก็ตามที

edit @ 1 Sep 2008 14:16:04 by หนูหมิง

it's my rainyday

posted on 28 Aug 2008 16:07 by sweetsassy

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
ว่ามันคุ้มค่า . .. แค่ไหนที่เฝ้ารอ  *

ไอ้เราก็รอมานานแล้วเหมือนกันนะ กับเวลาฟ้าหลังฝน
ที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมาถึง
แต่ทุกชีวิตย่อมมีความหวัง และสุ้ต่อไป ทาเคชิ!

ได้ข่าวว่าขาดเรียนบ่อยมากแล้ว
แต่ก็ยังจะอุตส่าขาดอีกและอีก
เฮ้อ!
จะจบมั้ยเนี้ย เรา
ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย เด็กถึกอย่างเราก็แอบป่วยย
เป็นไข้ซะอย่างนั้น
แง้
.

.

.

ถ่ายรุปเล่นๆ เย็นๆใจ ^^

 

PhotobucketPhotobucket

PhotobucketPhotobucket

PhotobucketPhotobucket

จุ๊บๆๆ

บูม บูม บูม!!

posted on 23 Jul 2008 22:35 by sweetsassy

เย๊เย  กับชีวิตเฟรชชี่ 

นี่ก็ล่วงเข้าเดือนที่สองของเด็กมหาลัยอย่างเรา

และเข้าสู่  สับปดาห์แห่งการสอบ (เฮ้อออ)

รื่องสอบ เราก็อย่าพูดถึงมัน เพราะมีเรื่องที่น่าสนใจกว่า

ได้แก่   . ...  แต่นแต๊นนน งานรับปริญญานั่นเอง

ถึงเราจะไม่ได้เป็นคนรับปริญญา (แน่นอน เพราะเพิ่งจะปีหนึ่ง T_T)

 แต่ก็มีหน้าที่ บูม บูม บูม แล้วก็เต้น เต้น เต้น  จนแทบสลบ

แล้วก็ต่อด้วยการ ยืนเข้าแถว ส่งขบวนพี่บัณฑิต

ต่อด้วยการ ยืนรอรับและส่ง เจ้าฟ้าหญิง พระองค์เล็ก

(ขอไม่เต็มยศนะ เพราะอิชั้นมันเด็กมนุษยศาสตร์ ไม่ใช่อักษรศาสตร์  .,  เชอะ !)

กลับบ้านมา เลยเหนื่อยสุดพลัง รูป ไม่มีถ่ายมาหรอก 

ตอนนั้นโทรมสุดชีวิต หน้าดำ เหงื่อคล้อย และตัวเหม็น ไม่มีอารมณ์จะถ่าย  

 เฮ้ออ แต่เราชอบนะ  บรรยากาศแบบนี้

มันได้อารมณ์แบบมหาลัยๆ จริงๆ สนุกมากถึงมากที่สุด(ปนเหนื่อย)  

และเป็นสิ่งที่มัธยมไม่มีและไม่มีทางเลียนแบบได้

อืมม   . .. เมื่อไหร่เราจะได้เป็นคนในชุดครุยแบบนั้นบ้างน๊า ?

and the last one  . ...

.

.

.

.

proudly present !!

 

 

.

.

.

หลอนไปไหม?   :3